Dilenciler asla zenginleri kıskanmaz, birbirlerini kıskanırlar.Bizim toplumumuzda da böyle.Vizyon olarak bir üste geçmek için uğraşmıyoruz, herkesi aşağı çekmek için çabalıyoruz.Herkes parasız olsun, herkes mutsuz olsun, herkesin sorunu olsun, hayat yerinde zannediyoruz.Bunlar olunca da yadırgıyoruz.Bu sorunlara rağmen nasıl gülebiliyor diye?Hiçbir türlüsünü çekemiyoruz.Oysa ki doğa da öyle mi?Hangi çiçek erken açtı diye diğerini kıskanıyor?Hangi hayvan daha güçlü diye diğeri üzülüyor?Bir sıyrılabilsek şu insan olmayan yanlarımızdan ne güzel olur.
GÖNLÜMDE İKAMET EDEN İNSANLAR
Kendi içime kurduğum saklı cennette yaşıyorum.
Telaşsız…
Her şeyden haberim var ama bilmek istemediğim köşelere çekiliyorum.
En büyük mutsuzluğu yaşayan insanların, en büyük mutluluğu hak ettiği yerlerdeyim…
Anlaşılmak gibi bir kaygım yok.
Belki de en yanlış benim fakat yaşıyorum, sadece nefes almıyorum.
Kelam yüküm yok, sözsüz iletişime aşığım.
Sözlerle bu kadar aram iyiyken, söz söylememe bile gerek bırakmayan, gönlümde ikamet eden insanları seviyorum.
O insanlar saklı cennetime vizesiz pasaportsuz girebilir fakat diğerleri, yanımda bile çok uzaktalar.
