DÜNYA’YI BEN YARATTIM
Yaşam diye bir gerçek var ise ölüm diye bir gerçek de vardır.
Kibir , ego , beğenmişlik, haset , fesat vs. bu tür olumsuz kişilikler günümüz insanının özü haline gelmetedir…
Çağımızın en önemli sorunlarından biri olan ego insan hayatını zorlamaktadır.
Kendi için yaşar kendi için ölür. Kendinden başkasını düşünmez. Düşünmemesi bir tarafa herkesi basit görmesi, insanlara tepeden bakması, hâşâ “Dünya’yı ben yarattım” dercesine götürmesi, insanlık için ne kadar hoş olmadığı kesin olduğu gibi egosunu tatmin edemeyen şahıslar içinde bir o kadar tehlikelidir.
Duygu; insanın cismanî tarafının hususi olan sevgi, saygı, hoşgörü, kin, nefret ve benlik duygusu gibi sezişler gösterdiği vakıalardır. İşte bunların en bariz öz yapıları, akıbeti düşünmemek, körü körüne hareketlerle içlerindeki yaşattıları zevkli görünen duygu kirliliğinin peşini bırakmamak, ego gözlüğünü gözüne değil ruhuna takmışcasına haz duyduğu yolun dışında bir seçeneğe yer vermemek gibi fevrî oluşan hareketlerdir.
Allah’tan uzaklaştıkça kötü davranışlar kazanılır.
Egoistlik bir nevi imân eksikliğinden oluşur.
Çünkü o tür insanların kendince çizmiş olduğu bir hedefi bir gayesi vardır. Arzu edipte varmak istediği hedeflere varamaz ise; varamamasının sorumlularını arar ve etrafında olan çevresini sorumlu görerek, o kişilerle sıkıntılar yaşamaya başlarlar. İç dünyasıyla bir savaş halinde olurken dış dünyasıyla da barışık olamazlar.
Halbu ki her şey gelici geçicidir. Fâni olan dünyayı esir alamayacağımız gibi, esir de olamayacağımızın farkına vararak hareket etmemizde fayda görmekteyim.
Dünya hayatı, dünya telaşı makam, mevki gelici geçici bizlere birer emanettir.
İnsanın tabiatında vardır elbette, gönül çok şey ister ama her şey istenilen gibi olmayabilir.
Ben yaparım, yapmalıyım,” ben, ben, ben…” diyerek bencilleşip benliğimizi ipotek altına almayalım.
Tepinircesine çiğnenir de toprağın sesi çıkar mı?
Hiç sesiyle övünen bülbül gördünüz mü? Peki ya arı balıyla övünür mü? Gül dalında misk gibi kokarken kokusunu vermeden solmadığı gibi, kokuyu koklayandan kokusunu esirger mi?
Duymaya biliriz. Hakikatte olan ise; her canlı Allah’a Hamdü Senâ eder. Hiçbirinde ben-lik yoktur.
Olumsuz bir davranış olarak görülen ego, her insanın kişiliğinde bulunur. Lâkin kontrol altına insanın vicdanı ve kalbi alır. Vicdansız ve kalpsiz olanlar ego tatmini ile sadece kendini kandırmakla yetinir.
Mevlânâ Celaleddin Rumi bir kelâmında:
“Güneş gibi ol şefkatte, merhamette.
Gece gibi ol ayıpları örtmekte.
Akarsu gibi ol keremde, cömertlikte.
Ölü gibi ol öfkede ,asabiyette.
Toprak gibi ol tevazuda, mahviyette.
Ya olduğun gibi görün,ya göründüğün gibi ol.”
“İnsanlar nasıl bir kişiliğe sahipse o şekilde gözükmelidir veya nasıl gözüküyorlarsa ona yakışır olmalıdırlar. Aksi takdirde iyi insanlar ise kıymetleri bilinmez, kötü kimseler ise haddinden fazla kıymet kazanırlar ve zarara uğratırlar.” demiştir.
Üç kuruşluk dünya…! paylaşılamayan nedir?
Eyy! beşeri mahlükat hiç birisi senin değil ki! İki metrelik kefen dahi bedenine nâsip olacak mı acep?
Ve bir hikâye vardır beni etkileyen.
“Çevresinde sevilen, sayılan varlıklı bir adam çok hastalanmıştı. Ölüme yaklaştığını anlayınca çocuklarını yanına çağırdı.
“Size bir tek vasiyetim var” dedi, “Beni çoraplarımla gömeceksiniz…” Sonra da büyük oğlunu yanına çağırdı ve kapalı bir zarf verdi.
“Bunun içinde bir mektup var. Ama zarfı çok zor durumda kaldığında, halledemediğin bir mesele olduğunda ya da ne yapacağını bilemediğin zaman açacaksın…”
Çocukları “çorap” meselesini pek anlamadılar, babalarının ne yapmak istediğini bir süre aralarında tartıştılar. Ve büyük oğul zarfı güzelce sakladı.
Baba bir süre daha hasta yattı, bu arada çorap vasiyeti de tabii oğullarının aklından çıktı.
Sonra bir gün adamcağız öldü. Bütün aile başında toplanmış son saygı görevlerini yaparken hepsinin kafasında çorap meselesi canlandı.
Oğulları ailenin diğer büyüklerine babalarının meseleyi açtılar ama vasiyeti her işiten itiraz etti. Sonunda bir din adamına gitmeye karar verdiler, din adamı da çoraplarla gömülmenin dini geleneklere uygun olmadığını söyledi.
Babalarını çok seven çocukları onun son isteğini yerine getirebilmek için düşündüler taşındılar ama bir çare bulamadılar. Kime danıştılarsa olumsuz yanıt almışlardı.
Bütün çocuklar sıkıntıyla kara kara düşünürken adamın en büyük oğlunun aklına babasının bıraktığı zarf geldi. Kardeşlerine söyledi, hepsi birden “Açalım belki orada bir çare buluruz” dediler.
Büyük oğul zarfı gizlediği yerden aldı getirdi. Küçük, sade bir zarftı. Açtılar. İçinde küçük bir kağıt vardı.
Üzerindeki yazıyı büyük oğul okudu, sonra kardeşlerine verdi.
Kağıtta şu yazıyordu: “Sevgili çocuklarım, işte gördünüz, öbür dünyaya çoraplarınızı bile götüremiyorsunuz. Siz de, size bıraktığım malı mülkü kullanırken bunu hiç unutmayın…”
(Bu hikâyeyi Güneri Cıvaoğlu, Sakıp Sabancı’nın aramızdan ayrıldığı günün ertesi günü yazmıştı.)
GÖRDÜM
Aklım almaz oldu fâni âlemi
Zulmedip mazlumu ezenler gördüm
Kimi neşe bilir derdi elemi
Sabırla şükürle gezenler gördüm
İnsan güzel olur imân süsüyle
Kelâm etme hak emrine asiyle
Bilal-i Habeş’in yanık sesiyle
Ülkemde okunan ezanlar gördüm
Dost edinir kul hakkını çalandan
Haberi yok sefaletle ölenden
Çalımı cakası hepsi yalandan
Sözde haksızlığa kızanlar gördüm
Şehvet kurbanı Lût kavmine dalan
Nesillerimizi günaha salan
İslâm şuurundan bihaber olan
Mevlâ’yı unutup azanlar gördüm
Gül Altay evvela haddini tanı
Hâk’kın bilmek arif eder insanı
Bir kırık sazı var bir kuru canı
Kültürü yaşatan ozanlar gördüm
Sevgi saygı dolu muhabbetlerimle…
