Kreş ve gündüz bakım evi işletmek, sadece bir tabela asıp çocuk kabul etmek değildir. Bu iş, her şeyden önce güven ve örnek olma sorumluluğu gerektirir.
Çocuklara saygıyı, ahlakı ve doğru davranışları anlatan insanların kendi hayatlarında da bu değerleri taşıması beklenir. Çünkü çocuk eğitimi sadece sözle değil, davranışla verilir.
Bugün birçok veli, çocuklarını emanet ettiği insanların mesleki yeterliliğinden önce karakterine bakıyor. Bu da son derece doğal. Zira çocukların karşısına çıkan her yetişkin, farkında olsa da olmasa da bir rol modeldir.
Bu nedenle çocuklarla doğrudan temas halinde bulunan kurumların ve yöneticilerinin yalnızca fiziki şartlar, evraklar ve prosedürler açısından değil; temsil ettikleri değerler, toplum içindeki tutumları ve çocuklara örnek olabilecek yeterlilikleri açısından da titizlikle değerlendirilmesi gerekir. Yetkili kurumların bu konuda daha hassas davranması, toplumun güven duygusunu güçlendirecektir.
Eleştiriye tahammül edemeyen, öfkesini kontrol edemeyen, bulunduğu makamın gerektirdiği olgunluğu gösteremeyen kişilerin çocuklara ne kadar doğru örnek olabileceği ise toplumun takdirine kalmıştır.
Çünkü çocuklara ahlak anlatmak kolaydır.
Asıl mesele, o ahlakı yaşayabilmektir.
Bu yüzden çocuk eğitimiyle ilgilenen herkes önce kendisine şu soruyu sormalıdır:
“Ben çocuklara örnek olacak bir hayat mı yaşıyorum“
Çocuklar Sadece Dinlemez, Görür
0
Paylaş
