“İmarın Sessiz Tanıkları: Göz Yumuldu mu, Görmezden mi Gelindi?”
Yıllardır kentlerimizde yükselen her binanın, sadece beton değil; bazen bir suskunluk, bazen de bir ihmalle örüldüğünü gözlemliyoruz. Alanya’da da benzer bir tablo yeniden karşımıza çıktı. Geçmiş dönem belediye başkanlığı yapan isimle birlikte aynı dönemde görevli bir teknik personelin, Oba Mahallesi’ndeki imar uygulamaları hakkında soruşturulup soruşturulamayacağı, Danıştay kararına konu oldu.
İddialara göre, 251 ada 1 parselde ruhsatsız ya da imar planına aykırı yapılar inşa edilmişti. Üstelik bu yapıların bazılarının, geçmişte aktif görev almış bir siyasetçiye ait inşaatlar olduğu öne sürülüyor. Daha da çarpıcısı, bu durumun ilgili merciler tarafından bilindiği hâlde işlem yapılmadığı iddia ediliyor. Yani kâğıt üstünde görülen, fakat yerinde görmezden gelinen bir yapılaşma söz konusuydu.
İçişleri Bakanlığı bu şikâyeti işleme koymadı. Danıştay ise bu kararın yerinde olmadığına hükmetti. Çünkü mevcut deliller, idari veya cezai sorumluluğu doğrudan yükleyecek netlikte bulunmadı.
Peki, biz bu karardan ne anlamalıyız?
Hukuk, delil ister. Ama vicdan, biraz da sezgiyle çalışır. Eğer yıllar boyunca aykırı yapılar sessizce yükselmişse, biri sormaz mı: “Kim göz yumdu buna?” Bu sorunun cevabı, mahkeme salonlarında bulunamayabilir ama halkın hafızasında bir yer edinir.
Danıştay’ın kararı, elbette hukukun temel ilkelerine uygun. Ancak bu dosya, bize bir kez daha gösteriyor ki sadece kanunların yeterli olması yetmiyor. Etkin denetim, şeffaf yönetim ve hesap verebilirlik, şehirlerin gerçekten yaşanabilir olmasının temel koşullarıdır.
Geçmişin tozlu raflarında bırakılan her dosya, bugünün şehir siluetine gölge düşürüyor. Ve biz, gazeteciler, bu gölgelerin izini sürmek zorundayız
