Taciz Normalleştirilemez!

Son yıllarda taciz olaylarıyla ilgili farkındalık artsa da, bu tür durumların kurumlar içindeki yönetimsel yansımaları hala düşündürücü. Yakın zamanda bir kamu kurumunda yaşanan olay, bu hassasiyet eksikliğini bir kez daha gözler önüne serdi.

Antalya Su ve Atıksu İdaresi (ASAT) bünyesinde bir çalışan, taciz iddiasıyla hukuki süreci başlatarak taciz eden kişiye uzaklaştırma kararı aldırdı. Bu karardan dolayı, taciz eden kişi kurumdan ayrıldı. Ancak uzaklaştırma kararı sona erdikten sonra taciz eden kişi kuruma tekrar döndü. ASAT müdürü, kendi makamında, taciz iddiasında bulunan kadın çalışan ile taciz eden kişiyi aynı ortamda bulunmak zorunda bıraktı ve mağduru muhatap ederek taciz eden kişiye hizmet ettirdi. Üstelik kurum içerisinde taciz edilen kadına, sanki hatalı olan kendisiymiş gibi mobbing ve baskı uygulanıyor. Bu durum, hem mağdur açısından hem de kamu vicdanı nezdinde kabul edilemez bir tablo ortaya koyuyor.

Antalya Büyükşehir Belediye Başkanı Muhittin Böcek’in bu tür hassas konularda her zaman duyarlı bir yaklaşım sergilediği biliniyor. Ancak bu noktada şu soruyu sormak gerekiyor: Bu olay Başkan Böcek’e iletildi mi? Eğer iletildiyse neden bu şekilde bir durum yaşandı? Eğer bilgisi yoksa, ASAT yönetimi bu konuyu neden Başkan’ın dikkatine sunmadı? Bu tür olaylar yalnızca mağduru değil, aynı zamanda kurumun yönetim anlayışını da tartışmaya açıyor.

Şimdi sormamız gerekiyor: Bu olayda hukukun devreye girip bir cezai yaptırım uygulamasını mı beklemek gerekiyor? Peki, ya hukuk harekete geçmeden kurumların bu tarz durumlara karşı daha duyarlı bir tutum sergilemesi gerekmiyor mu? Yönetim mekanizmaları, çalışanlarının güvenliğini sağlamak ve bu tür durumlarda adalet duygusunu pekiştirmek için daha etkili kararlar alamaz mı?

Taciz gibi hassas konularda yalnızca hukuki düzenlemelerle hareket etmek yeterli değil. Kurumların, çalışanların fiziksel ve psikolojik güvenliğini sağlamak adına proaktif bir tavır sergilemesi gerekiyor. Bu tür olaylarda “Bekleyelim, mahkeme karar versin” anlayışı, mağdurların yalnız hissetmesine ve güvensizlik ortamının büyümesine neden oluyor.

Bir kurumu ayakta tutan sadece mevzuatlar değil, aynı zamanda çalışanlarının huzurlu ve güvenli bir ortamda çalışma duygusudur. Eğer bu temel sağlanamazsa, ne o kurumda gerçek bir aidiyet oluşabilir ne de toplumsal güven kazanılabilir. Yönetim, bu tür olaylarda cesur ve kararlı adımlar atmalı, mağdurları korumak adına daha duyarlı mekanizmalar geliştirmelidir.

Unutulmamalıdır ki, kurumsal hassasiyet yalnızca hukukun değil, insanlık onurunun ve vicdanın bir gereğidir. Çalışanlarının arkasında duran bir kurum, yalnızca hukukun değil, toplumsal vicdanın da güvenini kazanır.