Bir zamanlar siyaset, makamı koruma değil millete hizmet etme yarışıyken; eleştiri de düşmanlık değil gelişmenin en önemli parçasıydı.
Farklı görüşlere sahip insanlar aynı masada oturur, birbirlerini en sert şekilde eleştirir ama birbirlerine saygı duymaktan vazgeçmezlerdi. Çünkü o dönemlerde kişiler değil fikirler tartışılırdı. Kimse eleştirildi diye düşman ilan edilmez, aksine yapılan eleştirilerden ders çıkarılırdı.
Bugün ise üzülerek görüyorum ki birçok kişi bulunduğu makamı sorgulanamaz, eleştirilemez bir alan olarak görüyor. Koltuğa oturduğu andan itibaren etrafını kendisini alkışlayanlarla dolduruyor. Her söylediğini doğru bulan, her yaptığını öven, yanlışlarına bile sessiz kalan insanlar makbul kabul ediliyor.
Oysa alkış insanı büyütmez.
İnsanı büyüten, gerektiğinde yüzüne doğruyu söyleyebilen insanların varlığıdır.
Eskiden yöneticiler eleştiriden kaçmazdı. Çünkü bilirlerdi ki eleştiri, eksikleri görmenin ve daha iyisini yapmanın yoludur. Bugün ise eleştirenler dışlanıyor, sorgulayanlar ötekileştiriliyor, farklı düşünenler düşmanlaştırılıyor.
Ne yazık ki birçok yerde sadakat, liyakatin önüne geçmiş durumda. Doğruyu söyleyen değil, hoşuna gideni söyleyen insanlar değer görüyor. Bunun sonucunda da yöneticiler gerçeklerden uzaklaşıyor, yalnızca alkış seslerini duyar hale geliyor.
Oysa halkın sesini duymayanın, alkışın gürültüsü içinde gerçeği duyması mümkün değildir.
Siyaset kin tutma, hesaplaşma ya da saf oluşturma sanatı değildir. Siyaset; farklı fikirleri dinleme, eleştirilere kulak verme ve millete karşı sorumluluk taşıma makamıdır.
Belki de bugün özlediğimiz şey eski binalar, eski makamlar ya da eski seçimler değildir.
Biz aslında eski nezaketi özlüyoruz.
Eleştirinin ihanet sayılmadığı günleri…
Farklı düşünenlerin düşman ilan edilmediği günleri…
Makamların insanları değil, insanların makamları yücelttiği günleri…
Çünkü siyasetin kalitesi düştüğünde sadece siyasetçiler kaybetmez.
Toplum kaybeder.
Ve bugün dönüp baktığımızda içimizden geçen tek soru şudur:
Nerede eski siyasetçiler, nerede eski nezaket?
